June 30th, 2021

Gondolas

Про деревья и людей

Знаю, что в наши дни мало кто читает стихи. Вряд ли кто прочтет и это стихотворение, которое беларуская поэтесса Наста Кудасова посвятила Степану Латыпову, человеку, который до ареста режимом Лукашенко лечил деревья. В общем, просто оставлю здесь для себя, если захочется перечитать. И да, хорошо, что оно на беларуском. Мне кажется, смысл будет понятен любому, говорящему на любом из славянских языков (если, конечно, есть желание понять):

ЛЕКАР ДРЭВАЎ
              С. Латыпаву
залатую сасну не паставіш у мох на калені,
яна пойдзе за сонцам на дыбачках, дзе б ні расла.
калі б вы былі дрэвамі, вам бы хапіла сумлення,
калі б вы былі дрэвамі, вы б не змаглі без святла.

вы б не выраслі ў хлусаў ганебных, звыродлівых катаў,
што бягуць баязліва на кожны бязглузды загад…
калі б вы былі дрэвамі, вы б не забіліся ў статак,
вы б маглі звацца годна –
як пушча, дуброва ці сад…

дрэва дбае аб дрэўным сваім, не цураецца лекаў,
разумее, як важна гаіць і лісцё, і душу.
чалавек адзін здольны згнаіць у сабе чалавека
і працягваць няісным галлём выдаваць нейкі шум.

каб вы толькі адчулі, як цёпла ў нябёснай спарудзе,
калі грак грачанятак гадуе ў цябе на плячы!..
але вы невылечныя, не,
вам, бязгнёздыя людзі,
я не здольны дапамагчы.